De vloedlijn is aan het terugtrekken, ik loop met mijn voeten door het water. Aan de zakkende zon probeer ik in te schatten hoe laat het is. Ik ben mijn telefoon thuis vergeten, dus ik moet teruggrijpen naar oude methodes. Mijn schaduw op het strand is vrij lang, de zon is bijna onder, ik schat het zo op 21.30 uur. Het is zondagavond, de ligbedden zijn leeg. Het liggen en bakken op het strand heeft plaatsgemaakt voor wandelaars langs de vloedlijn, op het hardere zand. Hier en daar nog een beginneling die ploetert in het zachte zand. Ik kom terug van Paal 69, alwaar ik samen met vrouwlief de voetjes van de vloer hebben gedaan op de afgespeelde beats. Gelukkig konden we wel naar binnen alhoewel mijn kaartjes op mijn telefoon stonden, die heerlijk thuis lag. Een voordeel als je een beetje de mensen kent. Van Paal 69 is het een kort stukje naar Bodhi Beach waar een ander feestje aan de hand is. Via de achterdeur worden we naar binnen geloodst, dat scheelt weer. Onze feloranje bandjes van Paal vallen op in de zee van lichtblauwe bandjes die hier worden gehanteerd, een kniesoor die daar op let. Toch maak ik er redelijk vroeg een eind aan, want morgen weer werken. Redelijk vroeg schat ik in want de zon is nog niet onder.
Mijn voeten lopen tot mijn enkels door de branding, de temperatuur van de zee is heerlijk aangenaam. Ik loop de boulevard op en pak de fiets naar huis. Mensen kloppen zand van hun voeten, pakken de auto weer in, vetrekken naar huis. De rolkoffers kwamen deze zondag zeer regelmatig langs ons huis, op weg naar hun bestemming. Boven is ook het bed afgehaald en weer opgemaakt, wachtend op de volgende. Het reuzenrad torent fier boven gebouwen uit, de muziek uit het dorp weerkaatst tegen de flats tegenover ons. Ik zet mijn fiets in de schuur, loop naar binnen, zet de deuren open en het geroezemoes komt binnen lopen. Het is een vleug vakantie, het is een gevoel van geluk. Ik ben Zandvoorter.
Ik kijk op de klok, het is 21.20, ik zat er niet ver naast.
